W mieście i na wsi przed wiekami
W latach siedemdziesiątych XV wieku, w czasie, gdy panował król Kazimierz Jagiellończyk, po zwycięskich wojnach nastały czasy pokoju, rozwijały się miasta i wsie. Dobre lata przeżywał wówczas Kraków. Było to największe i najbogatsze miasto w Polsce, w tamtym okresie. Liczyło kilkanaście tysięcy mieszkańców. Wśród nich dominowali kupcy i rzemieślnicy. Ogółem rzemiosł było wiele, jak na przykład płatnerstwo, ślusarstwo, kowalstwo, złotnictwo, murarstwo, sukiennictwo oraz szewstwo. Rzemiosła uczyli się tylko chłopcy. Dziewczęta na ogół pomagały w domu, przygotowując się do pełnienia obowiązków przyszłej żony i matki. Chłopiec wyznaczony przez ojca do nauki rzemiosła, w wieku dziesięciu, dwunastu lat, był oddawany do warsztatu mistrza. Kiedy uczeń zdobył już potrzebne umiejętności, zostawał czeladnikiem, czeladnikiem więc wykwalifikowanym rzemieślnikiem. Jednakże nadal pracował w warsztacie mistrza, ponieważ własny warsztat mógł otworzyć i prowadzić tylko mistrz. Aby nim zostać, czeladnik musiał udać się na wędrówkę do miasta, które słynęło z wyrobów danego rzemiosła. Wsie powstawały najczęściej tam, gdzie była woda. Studnie na wsi były wtedy rzadkością. Typowa zagroda wiejska składała się z domu mieszkalnego, stodoły i obory. Domy były drewniane, kryte słomą, trzciną lub gontem. Na polach uprawiano zboża i len, a w ogrodach warzywa. Sady owocowe nie były wówczas rozpowszechnione. W owych czasach wieś była w dużej mierze samowystarczalna.